Rommert Boonstra- Nederlands
Publications / Press >> Rommert Boonstra NederlandsBEYOND PHOTOGRAPHY/Ruud van Empel
Tekst Rommert Boonstra
Na een succesvolle periode als production designer besloot Ruud van Empel rond 1995 om autonoom werk te gaan maken. Dat leidde ondermeer tot een op de computer gemonteerde serie foto’s die de titel The Office meekreeg, waarin een plechtige directeur in al zijn glorie achter een groot bureau heeft plaats genomen in een statige zwart-witte ruimte die hem op een serieuze manier belachelijk probeert te maken met talloze onwaarschijnlijke rekwisieten. Het directiekantoor als teken van macht en van onmacht. Streng en ridicuul tegelijk.
Een paar jaar later maakte hij een drastische stap door alle humor en ironie ter zijde te schuiven en werk te maken dat het voorheen voor de kunst zo belangrijke begrip schoonheid weer tot leven brengt. Niet de schoonheid die haar gezicht verbrand heeft waar de Nederlandse schilder Lucebert over sprak, maar de schoonheid die een –joy forever- is. Een schoonheid die zich er niet voor excuseert dat zij mooi is. Die een lust is voor het oog. En voor de ziel.
Uit honderden zelfgemaakte foto’s, begon hij indringende beelden te monteren van kinderen in een overdadige en vaak exotische natuur. Door de heldere opbouw laten de foto’s zich in één blik vangen, maar in tweede instantie kan men zich eindeloos verliezen in de immense hoeveelheid details, die het werk realistischer maakt dan de werkelijkheid ooit geweest is. Elk bloemetje, elk blad, elke spiegeling van licht en water, is gedurende het langdurige montageproces precies op de juiste plaats terecht gekomen en daar blijven liggen.
De wat oudere foto’s van de kinderen wekken soms nog de suggestie van een zekere dreiging. Wat is er aan de hand onder dit bedrieglijke mooie oppervlak? Maar in het nieuwste werk heerst volmaakte onschuld, die dank zei het natuurlijke decor nog beter tot zijn recht komt.
-Fantaseren is van het hoogste belang- zegt van Empel. -Kunst maken is voor mij diep onder duiken in de spelonken van de geest en terug komen met dingen waarvan je niet wist dat ze er waren. Maar na de fantasie moet je nog realiseren wat je gedroomd hebt. Stapje voor stapje bouw ik het beeld op. Je moet telkens beslissingen nemen en dat houdt de spanning er in. Spelen met transparantie. Een lichtvlek aanbrengen. Alles zo schilderachtig mogelijk maken. Het werk is een lofzang op het leven zijn. Daarbij gaat het niet alleen over de werkelijkheid, maar ook over de esthetisering van die werkelijkheid. Over de onderliggende schoonheid. Elke vorm van vulgariteit moet vermeden worden.
De geluiden van kinderen, die spelen op straat- daar schuilt eeuwigheidswaarde in. Als je verlangen en stilte uitbeeldt, als je eenmaal aan alle spelonken van de corruptie voorbij bent gekomen, als al het gedoe weg valt, dan heb je de essentie te pakken.